Dropkick Murphys to amerykański zespół celtycko-punkowy założony w Quincy w stanie Massachusetts w 1996 roku. W skład zespołu wchodzą: wokalista Ken Casey (współprowadzący), perkusista Matt Kelly, wokalista Al Barr (zawieszony od 2022 roku), gitarzysta rytmiczny i prowadzący James Lynch, gitarzysta prowadzący i multiinstrumentalista Tim Brennan, multiinstrumentalista i gitarzysta rytmiczny Jeff DaRosa oraz basista Kevin Rheault. Casey jest jedynym stałym członkiem zespołu od momentu jego powstania. Zespół znany jest z łączenia irlandzkiej muzyki folkowej z punk rockiem, tworząc brzmienie idealne na koncerty i wiece. Nazwa zespołu pochodzi od nazwiska zawodowego wrestlera, dr. Johna „Dropkicka” Murphy’ego. Ich koncerty to eksplozja pozytywnej energii – gdy już ruszają w punkowy szał, wszyscy czujemy się jednością. Dropkick Murphys to instytucja.
Zespół Dropkick Murphys powstał w 1996 roku w Quincy w stanie Massachusetts z inicjatywy basisty Kena Caseya. Początkowo w jego skład wchodzili wokalista Mike McColgan, basista i wokalista Ken Casey, gitarzysta Rick Barton i perkusista Jeff Erna (zastąpiony w następnym roku przez Matta Kelly'ego). Wkrótce skład uzupełnił grający na dudach szkockich Joe Delaney. Początkowo grupa odbywała próby w piwnicy zakładu fryzjerskiego przyjaciela i wkrótce zaczęli koncertować i nagrywać.
Przełom nastąpił, gdy grupa Mighty Mighty Bosstones wybrała ich jako support podczas trasy koncertowej promującej „Let's Face It” w 1997 roku. Nastęnie nagrali i wydali za własne pieniądze EP „Boys On The Docks”, która została zauważona przez wytwórnię Hellcat Records. W 1997 toku podpisali kontrakt z Hellcat Records i zadebiutowali dla wytwórni na pierwszym samplerze „Give 'Em the Boot” w tym samym roku. W 1998 roku wydali swój pierwszy album długogrający, „Do or Die”, którego producentem był Lars Frederiksen z Rancid. Był to jedyny pełny album zespołu, na którym pojawił się ich założycielski skład.
Wokalista Mike McColgan opuścił zespół w 1998 roku w trakcie trasy po USA z Business. Według McColgana chciał pójść w ślady swojego wujka i dołączyć do bostońskiej straży pożarnej, co ostatecznie uczynił w 2001 roku. Zespół podał jednak inne wyjaśnienie odejścia McColgana. Według nich to Mike niezbyt emocjonalnie angażował się w muzykę zespołu i ostatecznie powrócił na scenę punkową w 2002 roku jako wokalista zespołu Street Dogs.
Jego miejsce zajął wokalista zespołu The Bruisers, Al Barr, z którym grupa wydała kolejny krążek. Al Barr, wokalista The Bruisers, doskonale znał Dropkick Murphys. 9 marca 1999 roku zespół wydał swój drugi album studyjny i pierwszy z Barrem, „The Gang's All Here”. Album charakteryzował się brzmieniem bardziej hardcore-street punk, bliższym brzmieniu poprzedniego zespołu Barra, The Bruisers, i wyraźniejszymi irlandzkimi wpływami niż na debiutanckim albumie. Był to ostatni album nagrany z Rickiem Bartonem w roli gitarzysty. Zespół zyskał swoją pierwszą popularność, gdy teledysk do singla „10 Years of Service” został wyemitow4any w programie MTV „120 Minutes”. Zespół wyruszył w roczną trasę koncertową promującą album.
Zespół rozpoczął nagrywanie trzeciego albumu w 2000 roku. W trakcie sesji nagraniowych, gitarzysta Rick Barton postanowił odejść. Po odejściu Bartona zespół powiększył się o czterech nowych członków, w tym byłego gitarzystę Ducky Boys, Jamesa Lyncha, który dołączył krótko przed odejściem Bartona, 17-letniego gitarzystę Marca Orrella, mandolina i flecista Ryana Foltza oraz dudziarza Robbiego „Spicy McHaggisa” Mederiosa, który zastąpił Joe Delaneya, który grał na ich debiutanckim albumie. Z nowym składem zespół spędził resztę 2000 roku nagrywając swój trzeci album „Sing Loud, Sing Proud!”. Album ukazał się 9 lutego 2001 roku. Album zaprezentował rozwijające się brzmienie zespołu oraz zawierał współpracę z frontmanem , Shane'em MacGowanem, oraz Colinem McFaullem z Cock Sparrer. Album zawierał single i teledyski do utworów „The Spicy McHaggis Jig”, „The Gauntlet” oraz cover „The Wild Rover”, a także piosenkę bojową Boston College „For Boston”, która stała się jednym z najczęściej wykonywanych utworów otwierających koncerty zespołu.
W 2002 roku zespół nagrał trzy koncerty w Avalon Ballroom w Bostonie podczas weekendu z okazji Dnia Świętego Patryka. Efektem nagrania był pierwszy album koncertowy zespołu, „Live on St. Patrick's Day from Boston, MA”, który ukazał się we wrześniu 2002 roku. Po trasie koncertowej na początku 2003 roku, McHaggis zdecydował się odejść z zespołu, a jego miejsce zajął kanadyjski dudziarz Scruffy Wallace. Flecista Ryana Foltz również wkrótce odszedł. Na jego miejsce został przyjęty Multiinstrumentalista Tim Brennan i jest w zespole do dziś.
“Blackout”, czwarty album zespołu, ukazał się 10 czerwca 2003 roku. Album zawierał przebój radiowy „Walk Away”, a także tradycyjny utwór „Fields of Athenry”. W piosence „The Dirty Glass” Gościnnie zaśpiewała Stephanie Dougherty z bostońskiego zespołu punkowego Deadly Sins. Dougherty została nieoficjalną członkinią zespołu i towarzyszyła im w trasie koncertowej, sprzedając ich gadżety, aż do odejścia z zespołu w 2009 roku. Dougherty became an unofficial member of the band and would also join them on tour working their merchandise table until departing the band in 2009. Utwór „Time To Go” został poświęcony drużynie hokejowej Boston Bruins, a w listopadzie 2003 roku zespół wykonał go na żywo w przerwie meczu Bruins. Do albumu Blackout dodano specjalne DVD z teledyskiem do utworu „Gonna Be A Blackout Tonight” oraz dwoma klipami na żywo nakręconymi podczas koncertów z okazji Dnia Świętego Patryka w 2002 roku. Znajdował się tam również zwiastun nadchodzącego, wówczas jeszcze niezatytułowanego, DVD zespołu, które ostatecznie nosiło tytuł „On the Road With the Dropkick Murphys” i ukazało się w marcu 2004 roku. Trasa koncertowa promująca album obejmowała występ zespołu na trasie Warped Tour w 2003 roku. „The Warrior's Code”, piąty album zespołu ukazał się 21 czerwca 2005 roku i zadebiutował na 49 miejscu listy przebojów, co w tamtym czasie było najwyższym wynikiem w historii grupy. Na płycie znalazł się utworu „I'm Shipping Up to Boston”, którego tekst pochodzi z wiersza Woody'ego Guthriego, który zespół odnalazł w jego archiwach. Utwór pojawił się w nagrodzonym Oscarem filmie „Infiltracja” z 2006 roku. Utwór stał się również piosenką zawodnika drużyny baseballowej Boston Red Sox, Jonathana Papelbona, który kilkukrotnie tańczył irlandzkiego jiga do utworu w trakcie sezonu finałowego w 2007 roku. Szósty album zespołu, „The Meanest of Times”, ukazał się 18 września 2007 roku. Album zadebiutował na 20. miejscu listy przebojów w Stanach Zjednoczonych, co było ich najwyższym debiutem w historii. Z płyty pochodzi singel, „The State of Massachusetts”. Po trasie koncertowej promującej album, gitarzysta Marc Orrell ogłosił w styczniu 2008 roku, że opuszcza zespół po ośmiu latach. Tim Brennan zastąpił Orrella jako pełnoetatowy gitarzysta, a multiinstrumentalista Jeff DaRosa został przedstawiony jako nowy członek zespołu. Zrekonstruowany skład kontynuował trasę koncertową do 2008 roku.
22 kwietnia 2009 roku zespół pojawił się na scenie z Bruce'em Springsteenem i E Street Band podczas ich postoju w Bostonie. W następnym miesiącu zespół wystąpił jako support przed Aerosmith w Comcast Center w Mansfield w stanie Massachusetts. 1 stycznia 2010 roku zespół wykonał utwór „I'm Shipping Up to Boston” przed meczem Boston Bruins–Philadelphia Flyers NHL Winter Classic, który odbył się w bostońskim Fenway Park. Dwa miesiące później, 16 marca 2010 roku, zespół wydał swój drugi album koncertowy, „Live on Lansdowne, Boston MA”. Album zawierał również pierwsze pełnometrażowe DVD zespołu z koncertem. W grudniu 2010 roku „The Warrior's Code”, tytułowy utwór z albumu o tym samym tytule z 2005 roku, został krótko wykorzystany w nominowanym do Oscara filmie „The Fighter”. Film opowiada historię Micky'ego Warda, boksera z Lowell w stanie Massachusetts, który jest bohaterem utworu i pojawia się na okładce albumu „The Warrior's Code”. Utwór pojawił się również w zwiastunie komedii „Your Highness”. W lutym 2011 roku „Barroom Hero” z debiutanckiego albumu zespołu został wykorzystany w nominowanym do Oscara filmie dokumentalnym „Restrepo”, stając się trzecią piosenką zespołu wykorzystaną w filmie nominowanym do Oscara. W marcu 2011 miała miejsce światowa premiera siódmego studyjnego albumu zespołu „Going Out In Style”. Płytę promował internetowy singel „Memorial Day” oraz teledysk do utworu tytułowego. Na albumie wystąpili gościnni artyści a wśród nich Bruce Springsteen, który zaśpiewał w utworze „Peg O' My Heart”. Zespół rozpoczął długą trasę koncertową promującą album, która obejmowała Shamrock-N-Roll Festival we wrześniu 2011 roku. Zespół wydał rozszerzoną wersję albumu zatytułowaną „Going Out in Style: Fenway Park Bonus Edition” 13 marca 2012 roku, która zawierała bonusową płytę CD z dwudziestoma utworami z koncertu w Fenway Park.
„Signed and Sealed in Blood” to ósmy album studyjny Dropkick Murphys. Album ukazał się 8 stycznia 2013 roku nakładem wytwórni Born & Bred Records. Album zadebiutował na 9. miejscu listy Billboard 200, co stanowi trzeci najwyższy debiut w historii zespołu. Z albumu pochodzą cztery single, w tym „Rose Tattoo” i „The Season's Upon Us”, piosenka o tematyce świątecznej, która stała się jednym z najpopularniejszych singli zespołu. „The Boys Are Back” i „Out of Our Heads” zostały również wydane jako single. Specjalna charytatywna wersja albumu z 2013 roku zatytułowana „Rose Tattoo” z udziałem Bruce'a Springsteena została wydana w odpowiedzi na zamach bombowy podczas maratonu w Bostonie. Album, w sensie muzycznym, jest kontynuacją poprzedniej płyty. Ma radosny, imprezowy klimat, a piosenki są bardzo szybkie i żywiołowe.
22 czerwca 2015 roku Josh „Scruffy” Wallace opuścił zespół po dwunastu latach. Wallace dołączył do Mahones na początku 2016 roku. Lee Forshner, były emerytowany strażak i ratownik medyczny, zastąpił Wallace'a jako dudziarz, choć nigdy nie był uważany za oficjalnego członka zespołu.
Już w maju 2016 roku, w El Paso w Teksasie, zespół zaczął publikować materiał z nagrań do nowego, który ostatecznie ukazał się 6 stycznia 2017 roku. Tytuł „11 Short Stories of Pain & Glory” oficjalnie ogłoszono tytułem albumu 3 listopada 2016 roku, a tego samego dnia ukazał się teledysk do utworu „Blood”. Album został zainspirowany współpracą zespołu z The Claddagh Fund, organizacją charytatywną założoną w 2009 roku przez lidera zespołu, Kena Caseya, aby wspierać osoby uzależnione, a także organizacje wspierające dzieci i weteranów. „Rebels with a Cause” opowiada o dzieciach, które zostały porzucone i pozostawione w tyle przez system, który uznał je za beznadziejne. „Paying My Way” opowiada o drodze do wyjścia z nałogu i marzeniach o lepszych i lepszych rzeczach w życiu. „4-15-13” to hołd dla ofiar zamachu bombowego podczas maratonu w Bostonie, z których większość zespół poznał osobiście po wizytach w ich szpitalach.
W maju 2018 roku Ken Casey uległ wypadkowi na placu budowy i doznał poważnego uszkodzenia jednego z krążków międzykręgowych, które wymagało operacji. Uraz spowodował utratę czucia w palcach, co uniemożliwiło mu grę na basie podczas koncertów zespołu do czasu pełnego wyleczenia. Kevin Rheault, wieloletni technik sceniczny zespołu, który w przeszłości zastępował innych członków zespołu, grał na basie podczas koncertów i od tego czasu został oficjalnym basistą zespołu. Jednak Casey gra na basie tylko w studiu.
Z powodu pandemii COVID-19 zespół przełożył swoje coroczne koncerty z okazji Dnia Świętego Patryka na wrzesień 2020 roku. Jednak dzięki firmie programistycznej z Massachusetts, 17 marca 2020 roku zagrali specjalny, darmowy koncert na żywo zatytułowany „Streaming Up to Boston” w Derry w stanie New Hampshire w Studio Lab/Events United, gdzie zaprezentowali również trzy utwory z nadchodzącego albumu. Wydarzenie przyciągnęło ponad 13 milionów widzów i zebrał ponad 60 000 dolarów na rzecz Boston Resiliency Fund, organizacji non-profit, która zapewnia niezbędne usługi mieszkańcom Bostonu – w tym ratownikom i pracownikom intensywnej terapii – w czasie pandemii. 29 maja 2020 roku zespół zagrał pełny koncert bez udziału publiczności zatytułowany „Streaming Outta Fenway” w Fenway Park w Bostonie. Podczas transmitowanego na żywo występu wystąpił Bruce Springsteen, który pojawił się zdalnie i wykonał z zespołem dwa utwory. Zespół zawarł umowę z firmą programistyczną Pegasystems, która wsparła oba przedsięwzięcia a także zgodziła się wspierać finansowo wszystkie osobiste występy zespołu w Bostonie, a także transmisję na żywo z okazji Dnia Świętego Patryka przez kolejne trzy lata.
Album „Turn Up That Dial”, który ukazał w kwietniu 2021 roku, został poprzedzony kilkoma singlami. 1 maja 2021 roku zespół zorganizował transmisję na żywo z okazji premiery płyty, podczas której wykonał w całości utwór Turn Up That Dial wraz z innymi utworami z poprzednich albumów. Zespół koncertował promując album, rozpoczynając trasę Boston to Berkeley II po Ameryce Północnej, w której był współprowadzącymi z Rancid od sierpnia do października 2021 roku. Na tym albumie głównym tematem jest znaczenie muzyki i zespołów, które ukształtowały grupę.
Na początku 2022 roku Lee Forshner opuścił zespół po ośmiu latach. W lutym 2022 roku zastąpił go Campbell Webster, który dołączył do zespołu jako muzyk grający na dudach podczas trasy koncertowej. Jego pierwszym nagraniem z zespołem był cover utworu „We Shall Overcome”, który pojawił się wraz z wcześniej wydanymi utworami „The Bonny” i „James Connelly” na rozszerzonym, dostępnym wyłącznie cyfrowo wydaniu albumu „Turn Up That Dial”. W tym samym miesiącu ogłoszono, że Al Barr został zmuszony do opuszczenia trasy koncertowej z powodów osobistych. Ken Casey przejął pełnoetatowe wokale prowadzące pod nieobecność Barra.
Jedenasty album grupy „This Machine Still Kills Fascists” ukazał się 30 września 2022 roku. Jest to pierwszy album zespołu od debiutanckiego albumu „Do or Die” z 1998 roku, na którym nie ma wokalisty Ala Barra. Jest to również pierwszy w pełni akustyczny album zespołu, zawierający dziesięć utworów z niewykorzystanymi tekstami Woody'ego Guthrie. Album został nagrany w Tulsie, rodzinnym stanie Woody'ego Guthriego, Oklahomie, w studiu The Church StudioLeona Russella. Córka Guthriego, Nora, skontaktowała się z zespołem po zebraniu różnych tekstów skomponowanych przez jej ojca, które jej zdaniem nadawałyby się do nagrania przez zespół. Według gitarzysty Jamesa Lyncha, zespół został zaproszony przez Norę do przejrzenia archiwów jej ojca i wybrania tekstów do wykorzystania. Tytuł albumu pochodzi od hasła „This machine kills fascis”, które Guthrie pisał na swoich gitarach. Zespół wyruszył w akustyczną trasę koncertową po teatrach jesienią 2022 roku, aby promować album. Ich dwunasty album, „Okemah Rising”, ukazał się 12 maja 2023 roku. Album, na którym ponownie nie pojawił się Barr, został nagrany podczas tych samych sesji nagraniowych do „This Machine Still Kills Fascists” i podobnie jak poprzednie, zawiera utwory z niewykorzystanymi tekstami Woody'ego Guthrie. Producentką wykonawczą albumu była córka Guthrie'go, Nora Gutherie, a w nagraniach udział wzięli również Violent Femmes, Jaime Wyatt, Jesse Ahern i wnuk Woody'ego, Cole Quest. Album zawiera przerobioną „wersję Tulsa” największego hitu zespołu, „I'm Shipping Up to Boston”, pierwotnie napisanego przez Guthrie'go. Zespół ponownie wyruszył w trasę, aby promować album.
Album „For the People” ukazał się 4 lipca 2025 roku (w streamingu) oraz 10 października 2025 roku (na CD i LP. Wersje CD i LP zawierają pięć utworów bonusowych, które nie pojawiły się w wersji streamingowej, w tym singiel „Sirens”, który ukazał się we wrześniu 2024 roku. Po dwóch ostatnich, nieco eksperymentalnych, wydawnictwach zespół wraca z typową dla siebie muzyką. Jest to mocny, pełen życia album, który łączy ich charakterystyczne celtyckie brzmienie punkowe z bardziej folkowymi i emocjonalnymi utworami. Na albumie gościnnie wystąpili Al Barr (który obecnie jest na przerwie w pracy z zespołem), Billy Bragg, The Scratch i The Mary Wallopers. Al Barr pojawił się w utworze „The Vultures Circle High”.
Dyskografia: Do or Die (1998) The Gang's All Here (1999) Sing Loud, Sing Proud! (2001) Live on St. Patrick's Day from Boston, MA (2002) Blackout (2003) The Warrior's Code (2005) The Meanest of Times (2007) Live on Lansdowne, Boston MA (2010) Going Out in Style (2011) Signed and Sealed in Blood (2013) 11 Short Stories of Pain & Glory (2017) Turn Up That Dial (2021) This Machine Still Kills Fascists (2022) Okemah Rising (2023) For the People (2025)
Członkowie zespołu: Ken Casey – lead vocals (1998–present), bass (1996–2025 in studio, 1996–2018 live), backing vocals (1996–1998) Matt Kelly – drums, bodhrán, backing vocals (1997–present) James Lynch – guitar, backing vocals (2000–present) Tim Brennan – guitar, accordion (2008–present), mandolin, bouzouki, banjo, piano, keyboards, backing vocals (2003–present) Jeff DaRosa – banjo, mandolin, bouzouki, guitar, keyboards, piano, harmonica, tin whistle, backing vocals (2008–present) Kevin Rheault – bass, backing vocals (2025–present; touring 2018–2025), guitar (2017; touring)
Byli członkowie: Al Barr - vocals (1999-2022; on hiatus 2022-present) Jeff Erna – drums, bodhrán (1996–1997) Mike McColgan – lead vocals (1996–1998) Rick Barton – guitar (1996–2000) Spicy McHaggis (Robbie Mederios) – bagpipes (2000–2003) Ryan Foltz – mandolin, tin whistle (2000–2003) Marc Orrell – guitar, accordion, piano (2000–2008) Scruffy Wallace – bagpipes, tin whistle (2003–2015) Lee Forshner – bagpipes (2014–2022)
Byli muzycy koncertowi: Joe Delaney – bagpipes (1998–1999, 2003) Kirsten de Boer – bagpipes (1999–2000) Stephanie Dougherty – backing vocals (2005–2009) Zdjęcia z koncertu zespołu Dropkick Murphys w Progresji w Warszawie dn. 27.10.2025:
Flogging Molly to jedna z najważniejszych działających obecnie formacji grających muzykę określaną jako celtic punk, zdecydowanie z naciskiem na celtic. Słucha ich się doskonale, tak, że nawet zadeklarowani muzyczni "tradycjonaliści", znajdą, w słuchaniu ich piosenek, wiele przyjemności. Na pewno trzeba się nastawić na trochę mocniejsze uderzenie, ale większość utworów oparta jest na solidnej folkowej bazie. Grupa Flogging Molly powstała w roku 1997. Założycielem grupy jest irlandzki emigrant, gitarzysta i wokalista Dave King. Nazwa pochodzi od Jej nazwa pochodzi od "Molly Malone's" - irlandzkiego pubu usytuowanego w Los Angeles.
Młody Dave King z czasów Kantmandu
Przed utworzeniem Flogging Molly, urodzony w Dublinie Dave King był wokalistą heavy metalowego zespołu Fastway z gitarzystą „Fast" Eddie Clarkiem z Motörhead i basistą Petem Wayem z UFO. Później prowadził zespół rockowy Katmandu (1991), w którym działał także Mandy Meyer z Krokus. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych Dave nie mógł uzyskać „zielonej karty” przez osiem lat, nie mógł również odwiedzić swojej rodziny w Irlandii z obawy przed zamknięciem możliwości powrotu do Stanów. Taka separacja od ojczyzny i swojej matki jest zauważalna w wielu tekstach wczesnych piosenek nawiązujących, właśnie, do tych czasów „wygnania”.
W 1993 roku King spotkał gitarzystę Teda Hutta, basistę Jeffa Petersa, oraz skrzypaczkę Bridget Regan i utworzył zespół rockowy o celtyckim brzmieniu. Zaczęli grać mieszankę tradycyjnych melodii i irlandzkiego rocka. Swoje utwory z tekstami Dave’a grali w pubie „Molly Mallone’s”. Wspólnie napisali piosenki, takie jak „Black Friday Rule” czy „Devil's Dance Floor", który był początkiem unikalnego brzmienia Flogging Molly. Ted i Jeff wkrótce opuścili zespół, ponieważ ich wcześniejsza grupa otrzymała rekordową ofertę. Dave i Bridget zaczęli szukać nowych członków. Zespół szybko zyskał popularność dzięki licznym koncertom na terenie Los Angeles, a także dzięki nietypowemu repertuarowi, który stanowią irlandzkie utwory wykonane z punkrockową energią. Albumem który udokumentował pierwsze lata działalności formacji, była płyta „Alive Behind The Green Door” zawierający zapis koncertu z pubu "Molly Malone's" z 1997 roku. Wydany w niskim nakładzie i wyprodukowany tanim kosztem album zainteresował wytwórnię „Side One Dummy”, z którą zespół podpisał kontrakt na wydanie albumu długogrającego. W tym czasie do grupy dołączył siedemnastoletni Nathen Maxwell, który pojawiał się wcześniej na koncertach jako fan.
Debiutancka płyta studyjna Flogging Molly „Swagger” została wydana wiosną 2000 roku. Płyta zawierała największe przeboje grupy z wczesnego okresu, z Salty Dog, Selfish Man czy rozbudowanym Black Friday Rule. W tekstach prócz opisów dramatycznych dziejów Irlandii, czy, jak we wspomnianym Black Friday Rule, autobiograficznej spowiedzi Dave'a Kinga, zespół prezentował refleksyjne opowieści i rozmyślania na temat życia. Wiosną 2002 roku grupa wydała drugi krążek długogrający zatytułowany „Drunken Lullabies”. Na płycie znajdywało się 12 utworów, od szybkich, folk-punkowych kompozycji w stylu The Killburn Highroad, Swagger czy utworu tytułowego, poprzez bardziej rozbudowane utwory takie jak What's Left Of The Flag aż po refleksyjne, nastrojowe ballady „The Son Never Shine (On Closed Doors)”. Na kolejną płytę trzeba było czekać kolejne dwa lata. 14 września 2004 roku ukazał się trzeci album studyjny, zatytułowany „Within A Mile Of Home”. Płyta, mimo iż zachowana była w stylu dwóch poprzednich albumów, ukazywała ewolucję zespołu, o czym świadczyć mogły bardziej rozbudowane, wielowątkowe kompozycje, które zdecydowanie wyróżniały się na tle szybkich i utrzymanych w starym stylu piosenek. Zespół zaczął grać samodzielne trasy koncertowe już nie tylko w Stanach, ale także w Europie czy Ameryce Południowej. Po nawiązaniu współpracy z reżyserem i producentem filmowym Jimem Dziurą powstał w 2006 roku film dokumentalny o Flogging Molly zatytułowany „Whiskey On A Sunday”. Film ukazał się jako ekskluzywnie wydany album digipack z dwoma płytami: DVD i CD, na której znalazło się 11 nigdy nie publikowanych utworów grupy, a także kilka wersji akustycznych i koncertowych piosenek znanych z wcześniejszych płyt formacji. 13 marca 2007 r. zespół zamieścił na portalu iTunes album EP zatytułowany „Complete Control Sessions”. EP zawierał dwa premierowe utwory zapowiadające kolejny, długogrający album, a także akustyczne wersje utworów nagranych już wcześniej. „Float”, czwarty album studyjny Flogging Molly ukazał się w marcu 2008 roku i zawierał materiał znacznie bardziej stonowany niż na poprzednich albumach zespołu. Co prawda nie zabrakło na nim piosenek utrzymanych w starym stylu („Lightning Storm”, „Requiem For A Dying Song”), ale całej płycie znacznie bliżej było do dokonań Johnny Casha niżeli The Clash. Mimo to album spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem, czego dowodem jest jego trafienie na 4. miejsce listy Billboardu. Podczas trasy promującej album, Dave i Bridget zawarli związek małżeński na prywatnej ceremonii w Tokio.
Podsumowaniem dekady był dwupłytowy album koncertowy „Live At The Greek Theatre”, wydany 2 Marca 2010. Ostatnim dotychczas wydanym albumem Flogging Molly pozostaje Speed Of Darkness który ukazał się 31 maja 2011 roku.
Zespół nie omija w swych trasach koncertowych naszego kraju. Wystąpili w Polsce trzykrotnie: 9 czerwca 2009 r. w warszawskim klubie Progresja, w 2010 roku na festiwalu w Jarocinie oraz we wrzesniu 2012 roku.
W 2014 roku perkusistę Georga Schwindta zastąpił Mike Alonso.
Od 2015 Flogging Molly jest gospodarzem corocznych koncertów w ramach „Salty Dog Cruises”. Koncerty odbywają się podczas rejsów po morzu karaibskim statkiem wycieczkowym „Norwegian Sky” oraz prywatnej wyspie Great Stirrup Cay. W tym wydarzeniu występują zaproszeni artyści, grający raczej mocniejszy rodzaj muzyki (The Real McKenzies, Gogol Bordello, Frank Turner, Rancid, Street Dogs, The Tossers, The Offspring, Buzzcocks, The Vandals, Lagwagon, Mad Caddies)
Nowy album zespołu, pod tytułem „Life Is Good” ukazał się w lipcu 2017 roku, wydany przez Vanguard Records. Materiał został nagrany w Irlandii i jest to pierwszy od sześciu lat ich album studyjny, od wydanego w 2011 roku „Speed of Darkness”. Płyta zawiera dokładnie to, czego można się spodziewać po Flogging Molly. W najlepszym wydaniu.
Dnia 31 stycznia 2019 zespół wystąpił w warszawskim klubie Stodoła w ramach trasy koncertowej zatytułowanej „Life Is Good”.
Po pięciu latach grupa powróciła z nowym albumem „Anthem”, który ukazał się 9 września 2022 roku. Album został nagrany w ciągu zaledwie dwóch tygodni w Chicago. Każda z piosenek załączonych na płycie opowiada inną historię, niezależnie od tego, czy chodzi o zmiany na drodze życia („This Road Of Mine”), czy o dzieciństwo („Now Is The Time”), historie są indywidualne.
Flogging Molly performing live at Rams Head Live in Baltimore, MD Źródło: Wikipedia
Członkowie: Dave King - śpiew, gitara akustyczna, bodhrán Bridget Regan - skrzypce, flet, dudy, śpiew Dennis Casey - gitara elektryczna, chórki Matt Hensley - akordeon, concertina Nathen Maxwell - gitara basowa, śpiew, chórki Bob Schmidt - mandolina, mandola, banjo(, bouzouki, chórki Gary Schwint - menedżer zespołu, zagrał na trąbce w albumie Swagger, a zobaczyć go można na dokumentalnym DVD Flogging Molly Whiskey On A Sunday. Mike Alonso - perkusja (2014-)
George Schwindt - perkusja, bodhrán (-2014) PJ Smith (2007)
Albumy studyjne: Swagger (2000) Drunken Lullabies (2002) Within a Mile of Home (2004) Float (2008) Speed of Darkness (2011) Life Is Good (2017) Anthem (2022)
Albumy koncertowe/kompilacje: Alive Behind the Green Door (1997) Whiskey on a Sunday (2006) Complete Control Sessions (2007) Live At The Greek Theatre (2010)
Zdjęcia z koncertu w Warszawie, Stodoła 31.01.2019:
